اگر پادشاهان می دانستند ...

اگر پادشاهان میدانستند...برخی از عارفان ادعا کردهاند که از شیرینترین و دلپذیرترین تجربهها در همین دنیا برخوردار بودهاند. گفتهاند در رابطه با خداوند و در اتصال با او کامیابی و حلاوتی را تجربه کردهاند که اگر ارباب قدرت و ثروت میدانستند به آن غبطه میخوردند و اگر میتوانستند برای ربودن آن حال مرغوب، میشتافتند.هر چه هست، گزارشی است که خود از احوالشان دادهاند و اهل خرد و معنا از این ادعا، سرد و بیاعتنا نمیگذرند.در کیفیتی که آنان گزارش میدهند به نظر میرسد حقیقتی هست. صدق و سوز کلامشان گواهی میدهد. و اگر چنین باشد، چه محروم و کمتوفیقیم ما که در نزدیکی به احوالشان سعی کافی نمیکنیم و اشتیاق وافر نداریم.آنچه در این کلمات اهمیت بسیار دارد ثمرهٔ اینجهانی و نقد ایمانشان است: «من که امروزم بهشت نقد حاصل میشود». برکات و مواهب زیستن با خدا را در همین جهان چشیدهاند و به قول مولانا: «از تو جهان پر بَلا همچو بهشت شد مرا». و معتقدند کسی که چنین تجربه، ذوق و چشیدنی نداشته باشد، محروم و ناکام از دنیا میرود. از نگاه آنان، غفلت از خدا، حرمان اینجهانی نیز دارد و در اثر این غفلت، دلپذیرترین تجربهٔ اینجهانی را از کف میدهیم. ناکام میمیریم:ابراهيم بن ادهم(درگذشتهٔ سال ۱۶۱ هـ. ق):«لو علم الملوك وأبناء الملوك ما نحن فيه من السرور والنعيم إذاً لجالدونا علی ما نحن فیه بأسیافهم»▪️(حِلیةُ الأولیاء و طَبَقاتُ الأصفیاء، ابونُعَیم اصفهانی(۳۳۶-۴۳۰ق)، جلد دوم، ص۳۷۰_۳۷۱، دارالکتب العلمیه، بیروت، ۱۹۸۸ م)ترجمه:«اگر شاهان و شاهزادگان میدانستند که در چه شادی و ناز و نعمتی به سر میبریم، برای فراچنگ آوردنش به روی ما شمشیر میکشیدند.»مالک بن دینار(درگذشتهٔ سال ۱۳۱ هـ. ق):«خرج اهل الدنیا من